Club de escritura

A amora e o amorodo

2011-03-02T12:14:00.001-08:00

Unha amora,

amorosa e morriñada,

e un amorodo morno.

alá pola Candelaria

tiveron un amorío.

(…)

O amorote amordicaba

á amora,namentres

ésta se namoraba,

e tanto amor amorataba

as súa pequenas bagas.

carnosas e azucradas.

(…)

“Deixa xa de amoratarme -

dicía morna a amora.

amorosa e amorriñada

- que xa estou amortecendo,

que xa estou amortuxada”,

Máis, o amorodo.

tan morno e tan “namorado”.

como amoral e amorfo.

dáballe outra amordicada

e a amora non miraba...

xa que naquela moreira.

(na moral na que moraba)

tódalas mora xacían moi

amormada e mornas,

sen agarda moratorias,

nunha vida amordazada.

(Se fose silveira, (...)-dicía.)

É foi así como a amora

foi, ó fin amortallada.

(...)

Pobre amora.

amorosa e

amorriñada.

que xamais

amortizaría

tanto amor

amoreado,

por mor

dun amorodo

que pensaba.

que o amor

era amordicar

amoríos,

e amortuxalos,

...

e por mor

dunha moreira

que miraba.

amoratada e morna

para outro lado.

Moralexa: Non sexas amora.

nin amorodo.

Queridos pais

2011-03-02T11:54:00.003-08:00

Quintela 4 de febreiro

Queridos pais:

Grazas a vos estou aquí.Grazas ao voso amor eu e mailo meu irmán nacemos. Vos querédenos, mimádenos, e cando estamos maliños coidades de nos, alimentádesnos e procurades todo o mellor para nós.

O que máis me gusta é que xoguedes con nós. O que máis triste me pon é que meu pai non pode estar sempre na casa xa que traballa no mar e bota uns meses fora da casa.

Botámolo moito de menos. O bo é que podemos falar a miúdo con el. Miña nai cóntanos moitas historias que lle pasaron no mar. Tamén miramos as súas fotos. Cando meu pai está na casa lévanos ao cole, fainos a comida (que está riquísima )e polas noites lenos un conto.

Vós sodes os mellores pais do mundo.

Nicole

Querido tío Pepe

2011-03-02T11:54:00.001-08:00

Quintela 4 de febreiro

Querido Pepe:

Nos vas poder ler esta carta, pero sei que mes estás escoitando.

Cando era pequena, ti fixéchesme un berce para as miñas bonecas. Querías que tivese un recordo teu, agora eu regáloche esta carta porque sigo lembrándome de ti.

Lémbrome cando ía a túa casa que sempre estabas a ler un libro ou vendo a televisión. Cando ti viñas á miña a tomar café dábame moita ledicia verte. Tamén me lembro cando chegabas do mar cargado de peixes; repartías con toda a familia. Ti sempre preocupácheste de nós, eras meu tío pero chamábate “Abelo Pepe”.

Cando te fuches, eu era pequena pero non puiden dicirche o que sentía por ti, por iso hoxe dedícoche esta carta porque nunca te vou esquecer.

Sempre te vou levar no meu corazón; quero que saibas que te quero moito tío Pepe.

Con amor para unha persoa moi especial.

Leticia

Queridos irmás Sergio e Kevin

2011-03-02T11:53:00.001-08:00

Quintela 4 de febreiro

Queridos irmáns Sergio e Kevin:

Escríbovos esta carta porque sodes moi bos amigos.

Sergio: gústame xogar contigo, porque é moi divertido. Aprendes moi rápido e xogas moi ben a moitas cousas. Apréciote moito porque as veces compartes todo o teu tempo para xogar ou para facerme o almorzo.

Kevin: contigo preparo filloas. Gústame porque as preparamos moi ben xuntos. Déixasme cascar os ovos, medimos a fariña e o azucre, pulsar o botón da batidora, botar a masa na tixola e darlles a volta. As veces tamén me prestas os teus videoxogos.

E os tres xuntos vemos as nosas series favoritas.Grazas polo voso cariño.

Diego.

Querida irmá Candela

2011-03-02T11:52:00.001-08:00

Quintela 4 de febreiro

Querida irmá Candela:

Cando os nosos pais me dixeron que ías nacer xa empecei a quererte e a estrañarte. Todos os días imaxínome a túa cariña e os teus ollos. Teño moitas fanas de que estés aquí con nós. Xa si que vas ser moi pequena para xogar, pero vou axudar a mamá a bañarte, a preparar a túa comidiña e a vestirte. Pero seguro que cando sexas maior vas xogar comigo e intentarei ensinarche moitas cousas.

Moitos bicos

Xiana

Querida Sofía

2011-03-02T11:51:00.001-08:00

Quintela 4 de febreiro

Querida Sofía:

Escríboche esta carta porque te quero moitísimo. Es preciosa, tes os ollos tan verde coma as follas das árbores, tes a pel marrón clariño coma a terra mollada, es delgada e alta, tes o pelo escuro, es optimista, boa cos que te tratan ben, es estudosa, moi amable, divertida e tolearante.

En resumo, quérote moitísimo. A ver cando podes xogar comigo. Tes tantos deberes! Espero que nunca máis discutamos porque se non acabamos mal todos

Un abrazo e un bico de Alvaro

Querida Liset

2011-03-02T11:50:00.002-08:00

Querida Liset:

Escríboche esta carta porque eses moi boa. Sempre que falamos explícaste moi ben. Cada vez que imos xuntas para casa cantamos cancións moi divertidas e as cantamos moi forte e moi alto. Para min eres unha boa amiga e quería que nunca deixaramos de ser amigas.

De a túa amiga Antía.

Querido avó

2011-03-02T11:50:00.000-08:00

Moaña 9 de Febreiro de 2011

Ola avó:

Escríboche esta carta porque estás no hospital e espero que te mellores.

Voute contar cousas boas que me pasaron pola mañá para que te animes:

Saquei un oito en galego, e a profesora felicitoume por ser tan traballador.

Paseino moi ben cos meus compañeiros e compañeiras porque son moi divertidos.

Ata logo avó, que te mellores

Rodrigo

P.D. Como sei que che gusta o mar, debúxote un barco:

Contos de primavera III

2010-04-09T12:26:00.000-07:00

Érase a señora primavera, que sempre estaba cuberta de flores.
De súpeto, apareceu un bruxo con unha poción máxica, e embruxouna.
Entón quedou cuberta de neve.
-Ja, ja, ja agora sempre será inverno! –dixo o bruxo.
E sempre foi inverno.

Conto escrito por Noa de terceiro

Contos de primavera II

2010-04-09T12:25:00.000-07:00

Nun día de primavera, un bruxo estaba facendo unha poción máxica para matar á princesa do reino.

De súpeto, o bruxo escoitou un ruído e apareceron os gardas do rei.
-Que facedes aquí, que queredes de min? –dixo o mago.
-Vimos a apreixarte por orden do rei -dixo un dos gardas.
Os gardas apreixaron ao mago, e 20 anos despois liberáronno.
E colorín colorado, este conto rematou.

Conto escrito por Sara de terceiro

Contos de primavera I

2010-04-09T12:24:00.001-07:00

Érase unha vez un mago ao que lle gustaba moito a primavera.
Pero era verán.
Entón fixo unha poción para que foxe primavera. Botoulle flores, herba, froita, cortiza e libros.

E foi primavera.
E colorín colorado, este conto está rematado.

Conto feito por Rodrigo de 3º

Querida nai

2010-03-06T01:48:00.000-08:00

Querida nai:
Escríboche para dicirche o moitísimo que te quero.

Aínda que algunhas veces berramos e discutimos, reconciliámonos sempre.

Cando eu estou triste ou preocupada por algo que sucedeu sempre podo contar contigo. O máis importante é que me dás cariño e amor.

Recoñezo que ás veces contesto mal ou me porto de maneira incorrecta. A pesares de todo iso, quérote moito. Moitas veces axúdasme e dásme consellos.

Apréciote moito porque fas moitas cousas por min. Por exemplo: cando estou aburrida e triste, aínda que non che apeteza, lévasme ao cine cunha amiga, mércasme un xeado, ..., e só para que eu sexa feliz.
Eres a nai mais marabillosa, boa, cariñosa, amable, paciente...En resumo: es a persoa que máis me comprende e a máis especial do universo!
Ademais dunha nai tamén es moi boa amiga. Sen ti non podería vivir. Outra razón pola que te quero é que tes o corazón tan grande que non che cabe no peito.
Sabes: se algún día chego a ser nai quero ser coma ti. Mamá, nunca deixarei de quererte.
Bicos dunha filla que te quere moito.

Carmen 6º curso.

Carta premiada no I concurso de cartas de amor de Quintela

Querido Lucho

2010-03-06T01:44:00.000-08:00

Querido amigo Lucho:

Aínda que es un pouco triste e fasme moitas falcatruadas, ti es o mellor can que nunca tiven, porque contigo podo xogar, fasme compañía, nunca me mordes,...Por iso hoxe dedícoche esta carta.

Quero que cada día estes ao meu carón, e que cada día te portes mellor.
Aínda me lembro cando mamá espertoume dicíndome que ías chegar. Eras moi pequerrechiño, parecías unha abelliña. Non facías mais que chorar e cando che merquei a correa non querías andar ti só, e tíñate que levar nos brazos.

Agora xa case tes tres anos e es moi mexón e porcallán, pero encántame estar contigo.
Unha aperta moi grande.

Noel ( 6º curso)

Carta premiada no I concurso de cartas de amor de Quintela

Querida Pelusas

2010-03-06T01:37:00.000-08:00

Querida gatiña Pelusas:

Bótote moito en falta agora que estás no veterinario. Boto de menos os teus agarimos e os teus arrumacos nos meus pés.
Pero aínda así, consólome dicíndome a min mesma que pronto te vas recuperar.
Mamá e a miña irmá están traballando nunha...manta, de esa tela quentiña que che gusta tanto, en cambio papá mais eu comprámosche oito paquetes de galletiñas de cores. Mamá di que non lle mordas ao veterinario, peor eu déixoche que lle fagas o que queiras.
Chao, eu voume, pero quero que che quede na cabeza moiiiitisiiimo!

Lucía ( 4º curso)

P.D. Mais de 1.000.000.000 de bicos!

Carta premiada no I concurso de cartas de amor de Quintela

Conto de Entroido

2010-02-21T08:02:00.000-08:00

Había unha vez uns nenos que fixeron un disfraz para o Entroido e decidiron disfrazarse de pallasos.

De súpeto, en mitade da festa apareceu un crocodilo e os nenos asustáronse.

Entón decidiron facerse amigos.

Ao final ensinaron ao crocodilo a facer malabares coa cola.

E colorín, colorado
Este conto está rematado.

(Conto escrito pola clase de segundo)

Poema de outono

2009-12-05T01:09:00.000-08:00

Este poema de outono é un traballo da clase de segundo:

Verde...

a folla da primavera verde,

a come o verme.

Vermella...

a folla vermella,

fai a súa cama a ovella.

Amarela...

a folla amarela,

a nena xoga con ela.

Marrón...

a folla de outono marrón

é da cor do turrón.

Chove moito, chove moito.

Choven follas, choven castañas,

choven cabazas, paraugas.

Chove moito, chove moito.

Choven gatos, choven cans,

choven árbores e bastóns de gominola.

Chove moito, chove moito.

Choven churros con chocolate quente,

choven pelotas,

choven orellas de galleta e ollos que te miran.

Chove moito, chove moito.

Choven asubíos

e choven historias e contos viaxeiros,

choven nenos e nenas.

Chove moito, chove moito.

Chámome Ana

2009-06-20T07:31:00.000-07:00

Queridos compañeiros e compañeiras:

Chámome Ana e teño dez anos. Eu vivía nun país diferente que se chama Etiopía, pero hai catro anos que vivo en España.
Cando cheguei aquí, isto pareceume un mundo máxico pola cantidade de cousas diferentes que había.
Pero o máis máxico foi coñecer novos amigos e sentirme felíz.
Eu, en Moaña aprendín a ler e escribir.Agora estou en quinto, pero o tempo pasou demasiado rápido.
Vivo nunha casa moi fermosa a carón do mar, e teño uns pais boísimos.
O que desexo é ter un futuro sen problemas, e que haxa paz no mundo.
Antes de rematar quero dicirvos que estar aquí con vós é coma un gran soño, que se fixo realidade.
A vosa amiga e compañeira.

Ana

Querido monstro dos calcetíns

2009-06-19T07:56:00.000-07:00

Somos os nenos e nenas da clase dos elefantes, e escribímosche despois de ler o libro de Marcos e o medo.
Temos moitas preguntas para ti, porque es un pouco raro.
Por que vives nun armario?
Por que comes calcetíns?
Nós vivimos no planeta Terra, nunha casa, e comemos comida do supermercado.

Tes outros amigos que sexan coma tí?
Cóm se chaman?
Esperamos que veñas visitarnos nos nosos soños, temos para tí moitos calcetíns.
Moitos bicos.
Os elefantes

Nenos e nenas de 5º de Infantil

Ola Paco

2009-06-18T07:37:00.000-07:00

Ola Paco:
Somos as tartarugas de Quintela.
Querémoste moito porque nos traes contos e es o noso amigo.
Queremos pedirche contos do Rato Paco, contos de crocodrilos, de cans, de piratas, lobos, bombeiros, bailarinas, contos de medo e de pitiños.
Paco, perdón por romper os contos, e grazas por arranxalos.

Adiós Paco
Moitos cariños

Aula das tartarugas
Nenos e nenas de 4º de Infantil

Querido Rei da noite

2009-06-13T07:43:00.000-07:00

Querido rei da noite:

Son Alvaro, de 1º, Quéroche contar que a min tamén me pasa o mesmo ca ti.
Que o meu pai me ten que contar un conto pola noite.
Teméan me gustan moito os teus contos, e axúdanme a durmir

Alvaro de 1º

Querido rei da noite:
Son Ainhoa de 1º.
Quéroche contar que eu teño medo á escuridade, cando miro algo de medo. Pero a tí non che teño medo.
Tamén me gusta ler libros pola noite.

Ainhoa de 1º

Cartas a Sherlock Holmes II

2009-05-18T11:30:00.000-07:00

Estimado señor Sherlock Holmes:

Son Emma, unha cidadán normal e corriente de Moaña (Galicia).
Escríbolle esta carta para comunicarlle un tráxico suceso:
O outro día pola noite, oín berrar a unha muller. Como tiña demasiado medo para saír á rúa a ver o que pasaba, decidín esperar á mañá seguinte.
Pola mañá, a rúa estaba toda ensangrentada. Enseguida chamei a policía, pero ainda non descubriron nada. Por eso pídolle axuda para que investigue quen é o asesino.
Moitas grazas.

Emma.

Carta a Sherlock Holmes

2009-05-18T11:29:00.001-07:00

Estimado señor Holmes:
Son Daniel, un neno de doce anos que vive en Moaña.
O outro día saín facer a compra. E cando volvín a casa, observei que a miña tartaruga non estaba. Busquei moito por todas partes e non a atopei.
Deime conta que a tapa do inodoro estaba aberta, e como a tartaruga é de mar, pois puido meterse tranquilamente. Pode que non ande moi lonxe. Agradecería moitísimo a súa axuda.
Atentamente :
Daniel.

SOLUCIÓN DO MISTERIO.

Estimado Daniel:
Este é, sen dúbida, o caso máis difícil que me plantexaron na miña carreira. Pero algo poderá facerse.
Pola altura do inodoro. Supoño que non se meteu nel.
Imaxinando que se meteu:
Dado que xa leva máis dun día viaxando, debe estar un pouco lonxe, pero como as tubarias son estreitas nalgúns tramos, igual quedou atascada.
Imaxinando que non se meteu:
Da casa non puido saír. Quizás se camufle nalgúns xoguetes. Ou tamén cabe a posibilidade de que algunha outra mascota súa ou algún animal que entrara pola ventá a comera.
Espero haberlle servido.

Sherlock Holmes.

Querido Rei Neptuno

2009-05-14T07:53:00.000-07:00

Querido Rei Neptuno:

Ti es o rei dos mares, pero en que mar vives?
Ou en realidade es unha lenda?
Claro que iso se saberá se me contestas a esta carta.
E as túas fillas? Son as sereas?
Despídome.

Un admirador teu.

Sergio 3º

Excmo Sr Alcalde de Moaña

2009-04-30T08:01:00.000-07:00

Quintela 30 de Abril de 2009

Somos un grupo de nenos e nenas de 5º curso de Quintela.

Dirixímonos a vostede paradarlle as grazas por algunhas cousas ben feitas no noso Concello, que nos afectan directamente aos nenos e ás nenas, e tamén para darlle a coñecer algunhas queixas que esperamos se podan solucionar.

O noso compañeiro Noel está agradecido porque as beirarrúas na zona onde vive (Daniel Castelao) foron arranxadas este ano. Xabier tamén lle da as grazas por cambiar unha portería que estaba en mal estado no parque da Ameixoada.

A maioría dos nenos e nenas deste colexio imos ao parque de Moaña e algunhas randeeiras precisan ser cambiadas, ó igual que algunha rede nas pistas de fútbol, xa que moitos balóns caen ó mar ou á estrada.

Xabier tamén quere pedirlle colectores para reciclar vidrio e plástico na zona do Camiño de Agrelo, os que hai na Ameixoada quédanlle moi lonxe.

Agardando qeu sexan atendidas as nosas peticións, dámoslle as grazas anticipadas.

Atentamente.
Nenos e nenas de 5º curso de Quintela

Queres coñecer a resposta do alcalde?. Clica aquí

Rimas

2009-04-22T13:13:00.000-07:00

Polas rúas de Moaña
vai o rei de España.

Polas rúas de Vigo
Vai o un vello con abrigo.

Polas rúas de Cangas
Vai unha camisa sen mangas.

Polas rúas de Ferrol
Eu collín un ollomol.

Polas rúas de Baiona
Vai un pintando a mona.

Polas rúas de Silleda
Vai unha vella moi leda.

Polas rúas de Listanco
Hai un can nun banco.

Polas rúas de Tirán
Vai un home cun can.

Polas rúas de Manzaneda
Vai o cole de Quintela.

Querido Ratiño Pérez

2009-04-13T07:29:00.000-07:00

Querido Ratiño Pérez:

Estivemos contando e xa levaches oito dentes das bolboretas.
Grazas por traernos tantos agasallos. Queríamos saber onde levas tantos dentes.
Debes ter moitas perlas, podes vendelas e así faste moi rico.
Tamén debes ter moitos cartos, para deixarnos tantas moedas.
Cando medremos, naceránnos dentes de ouro?
E os dentes dos mayores, de que están feitos, se non son de leite coma os nosos?
Queremos deixarche un agasallo para ti porque eres moi bo con nós.
Gústanche as galletas maría ou prefires queixo?
Ata logo ratiño, querémoste moito.

As bolboretas.
Nenos e nenas de 6º de Infantil

Anuncios por palabras

2009-04-04T08:19:00.000-07:00

ANUNCIO APARECIDO NO XORNAL:
Precísanse comerciais .Dominio do inglés.
Non necesaria experiencia. Condicións a convir.
Tel. 999445566
Quedara co meu próximo empregado no paseo do parque, el chegaba tarde, xa me dixera que podia pasar, de repente, escoitei un sonido metálico…

-Bonjour, hello, conichi wa, boas.
-Ah! Pero se vostede é un robot- dixen eu, sobresaltado.
-C3PO para ser exactos- repondeu
-C3PO!? O de STAR WARS?- preguntei
-Si, o mesmo, en metal e cables- respondeu
-Pero vostede sabe inglés?
-Inglés, francés, chino, alemán, portugués, vasco, castelán, galego, italiano, ruso…
-Si si si, con que fale galego e inglés xa basta, pero…- quedei un momento a pensar, e dixen-Tamén podemos comerciar cos Italianos, que pagan moito, e cos Rusos, que a súa moeda vale mais ca nosa… ¡Contratado!

E a partir de alí, eu pasei de ser un xefe do montón a un xefe multimillonario, e C3PO pasou de ser un actor do tres ao cuarto a un robot comerciante multimillonario. Por certo, a miña empresa pasou de ser Comercios Lois a
Lois & C3PO.

Lois -6º curso

Carta a embaixada

2009-01-26T07:16:00.000-08:00

Moaña 21 Enero 2009-01-26

Señor embajador de Egipto en España:
Somos los niños y niñas de la clase de 6º del colegio público Quintela- Moaña de Pontevedra (Galicia)

Este trimestre estamos estudiando Egipto. Y nos dirigimos a usted para solicitarle información sobre su país: costumbres, literatura, gastronomía, población, cine, historia, idioma, moda, música, monumentos, etc,...

Con esa información podremos elaborar un trabajo documental sobre su país.
Gracias por su atención u disculpe las molestias.

Un saludo de los niños u niñas de 6º curso:

Paula, Daniel, Lois, Elsa, Rodrigo, Mara, Eva, Sergio, Emma, Adrián, Juan, Helena, Laura

Poesía pola Paz

2009-01-21T07:30:00.000-08:00

PAZ É AMISTADE

Paz é amar
E si tes amigos,
Moito mellor

Un amigo é alguén
Que te escoita sen razón
E si tí o pasas mal
Dóelle o corazón

Paz e cariño
Por parte dos teus amigos
Si unha rosa é unha flor
E un millón unha fortuna

Unha boa gran amiga
Non a cambies por ningunha
Unha amiga é un tesouro
Máis grande que todo o ouro.

EVA 6º curso

Carta a Papá Noel de 6º curso

2008-12-18T19:40:00.000-08:00

Os nenos e nenas de 6º curso fixeron as súas cartas a Papá Noel .
Piden cousas para os demais, para que mellore a situación da xente, para os máis desfavorecidos, para o colexio, para as súas familias,...
Tedes todas as cartas no seu blogue, Curso de sexto en Quintela

Carta a Papá Noel de 5º curso

2008-12-18T04:16:00.000-08:00

Os nenos e nenas de 5º escribiron a Papá Noel.Estes son dous exemplos:

Querido Papá Noel:

Xa chegou un ano máis o Nadal,para que todos estemos
xuntos e felices.
Este ano cando miro as noticias,vexo que hai moitos nenos
da miña idade que sufren moitas enfermidades.
O meu gran desexo para este Nadal e que reine a paz no mundo
e que haxa vacinas para curar a xente.
Espero que se faga realidade.Xa é hora de despedirme.

Un bico

Ana

Querido Papá Noel:

Hola! Son Brais. Teño dez anos e vivo nun pobo chamado Moaña.
Eu sempre vexo que hai conflictos polo mundo e moitos nenos sufren con estos problemas. O meu desexo é que nenos coma min poidan vivir en paz e teñan unha vida feliz.

Unha aperta

Brais

Regueifas

2008-12-12T11:04:00.000-08:00

Os nenos e nenas de 6º curso estiveron traballando as regueifas. Eles non querían, pero recibiron unha, dende o Segrel do Penedo, e claro, tiveron que contestar:

Juan:

Os do Segrel do Penedo

En rimas vennos falar

E nós con rimasÍmoslle contestar.

Mara:

Os do Segrel do Penedo

Din que somos uns artistas

E excelentes periodistas.

Eles a nós Cáennos moi ben

Pero non sabemos

Que é o que se lles da ben.

Adrián:

Eu son Adrián

E estou moi despistado

Non consigo rimar

Nin facer un pareado.

Rodrigo:

Eu fago uns pareados

Que vos deixo flipados.

Paula:

Eu son Paula

Do colexio de Quintela

O cole máis guai

De aquí a Inglaterra.

Eva:

Pola mañá ao chegar

E comezar a traballar

A última hora

Estamos tan cansados

Que marchamos para casa

Facendo pareados.

Sergio:

En sexto metémonos a periodistas

E somos moi bos facendo entrevistas.

Dis que temos un blog fenomenal

Tranquis, tíos, que cando remate o curso

Xa non o facemos máis

Emma:

Estou na clase de sexto

Pensando como rimar

E a profesora dime

¡empeza a traballar!

Laura:

Os alumnos de sexto de Quintela

Somos a tela.

Facemos unha chea de cousas

Sen darnos de conta.

Somos sete nenas

E seis nenos

En total somos trece

Pero facemos barullo

Como si foramos cento dezasete

O día a día na clase

É bastante bo

Pero hai días que facemos

Trasnadas a montón.

Daniel:

Eu son Daniel

E non se me ocorre nada

Por iso a profe dí

Que a miña imaxinación está agotada.

Lois:

En Quintela estudiamos

E algúns aprobamos

Xogamos ao basquet cos amigos

Sen meternos en líos

ao fútbol xogamos contra todos

e gañamos sempre nós, os bobos

En clase somos os mellores

pero non somos empollones

e díxome a miña amiga Xiana

que aínda facedes pis na cama.

Helena:

Temos moita experiencia

Non fai falta dicir nada

Somos os mellores

Facendo entrevistas de nada

Non queremos tantos halagos

Xa estamos agotados

Toda a xente dí o mesmo

Dos nosos traballos

Pero grazas de todas formas

Penso que poderemos soportar

Outro halago de nada:

O ignoramos, e xa está.

Isa:

Eu son a profesora

E téñovos que contar

Que todo o que eles din

E mentira ata o final

Todo é un invento

Non fagades ningún caso

A esta pandilla de sexto.

Teñen pouca cabesiña

E non saben que inventar

Para botar unhas risas

E deixar de traballar.

Menos mal que está a profe

Para pórlles sentidiño

Senón estes non rematan

A primaria neste siglo.

A primaria neste siglo

Teñen que rematar

non os queremos no cole

nin un só día máis.

Nin un só día máis.

Que para eles aguantar

Hai que ter moita paciencia

E xa non vai quedando máis.

A cousa non quedou ahí, despois recibimos outra regueifa dende o Ceip Milladoiro de Malpica,..e esto continúa.

Aquí tedes o enlace ao blogue de sexto con toda a historia:

http://cursodesexto.blogspot.com/search/label/Regheifas

Entrevistas

2008-12-12T10:49:00.000-08:00

Os alumnos e alumnas de 6º curso andan facendo de periodistas.Todas están no blogue de "Curso de sexto".

Helena entrevistou a Wöyza, cantante de hip hop que lles gusta moito.Aquí tedes o enlace, premendo na foto de Helena e Wöyza:

Paula entrevistou a Xil Ríos, cantante de Moaña. Aquí tedes o enlace a entrevista de Paula:

Laura entrevistou a María Salgueiro, actriz.

Pero ainda non rematamos. Xa vos iremos contando ,...

Obradoiro de poesía

2008-05-13T11:46:00.000-07:00

O alcalde de Moaña falanos de libros

2008-05-10T02:37:00.000-07:00

O 23 de Abril, Día do Libro, recibimos a visita do noso alcalde, Xosé Ramón Millán Otero.

E autor de varios estudios, e tamén ten publicados libros de poemas.

Por iso, os alumnos e alumnas de 6º curso ensinaronlle a nosa biblioteca escolar, e alí mesmo, nun ambiente agradable e relaxado, fixeronlle unha entrevista:

¿Que libros che gustaban cando eras neno?
Moby Dick , o Mago Merlín, cómics de Mortadelo e Filemón, novelas de vaqueiros e todo o que atopaba.
Na miña casa apenas había libros, pero lembro que miña nai mercoume a Enciclopedia Alvarez.

¿Recordas a túa escola?
Si, era a escola de dona Sergia.

¿Cal foi a primeira biblioteca que visitaches?
A biblioteca de Beluso, que é onde nacin.

¿Tes moitos libros na túa casa?
Si, uns tres mil libros.

¿Cando empezaches a escribir?
Cando tiña 10 anos.

¿Cáles son os teus escritores favoritos?
Rosalía de Castro é a escritora que máis me gusta.Tamén me gustan Alvaro Cunqueiro e Miguel Torga que é un escritor portugués.

¿E o teu poema favorito?
Negra sombra

¿Que che gusta máis, ser escritor ou ser alcalde?
Gustame máis ser profesor, profesor de galego, que é a miña profesión.

¿Gustaríache que fixeran cadros inspirados nos teus poemas?
Si, por suposto, encantaríame, xa me fixeron algún.

¿Que libro che gusta máis dos que escribiche?
“O tempo de sal”

¿En que te inspiras para escribir?
Nos obxectos da vida cotiá, na natureza, nas cousas que vexo pola rúa,..

¿Cando te elexiron alcalde, deixaches a poesía?
Deille un descanso,...

Preme dúas veces en enter para escoitar "Negra sombra" na versión de Carlos Núñez e Luz Casal:

Obradoiro de poesía

2008-05-09T11:59:00.000-07:00

Este poema feito polos nenos e nenas de 4º curso, está adicado as súas nais:

A terra é moi grande

moi grande é o mar

o mar é moi bonito

bonito o que me das

Obradoiro de poesía

2008-05-09T11:54:00.003-07:00

Emma escribe caligramas a Mara e a Elsa.

Obradoiro de poesía

2008-05-09T11:54:00.001-07:00

Caligramas de Helena de 5º curso

Obradoiro de poesía

2008-05-09T11:49:00.001-07:00

Máis poemas feitos polos nenos e nenas de 4º curso:

No parque hai unha fonte

na fonte hai un paxaro

no paxaro hai moitas plumas

moitas plumas de cor dourada.

Pareados cos meses do ano

2008-05-09T10:40:00.000-07:00

Os nenos e nenas de 2º curso fixeron pareados cos meses do ano, e os seus

nomes:

XANEIRO,XANEIRIÑO,XANEIRO,
TOCA BRAIS O PANDEIRO.

FEBREIRO , O DOS VINTEOITO,
IRIA COME UN BISCOITO.

MARZO, MARCIÑO, MARZAL,
LUCÍA ESCOITA CANTAR Ó PARDAL.

ABRIL O DAS AUGAS MIL,
TÁPASE YAIZA CO MANDÍL.

MAIO, DE FROITOS CARGADO,
ESTÁ CLAUDIO NAMORADO.

XUÑO, O MES DO VERÁN,
ANDREA BAIXA POLO TOBOGÁN.

XULLO, O MES DO PAXARIÑO,
E SERGIO CANTA BAIXIÑO.

EN AGOSTO, NAS NOITES DE LUAR,
ESCOITA LIMDBERG OS GRILOS CANTAR.

SETEMBRO DE UVAS CARGADIÑO,
CARLOS CÓMEAS A MODIÑO.

EN OUTUBRO O RATO PONSE A ROER,
E SARA LEVA O GRAN A MOER.

NOVEMBRO FUMEGA A CASIÑA,
E ANTÍA FAI PAN NA COCIÑA.

EN DECEMBRO DE NEVE CUBERTO,
OS NENOS E NENAS DE 2º VAN A UN CONCERTO.

Obradoiro de poesía IV

2008-04-17T02:23:00.000-07:00

Os nenos e nenas de 4º curso fixeron unha poesía colectiva:

Na area teño frío

o frío enfría a pel

a pel é rugosa na laranxa

a laranxa está rica coméndoa con mel

a mel é doce coma un pastel

un pastel feito de moras

de moras collín unha morea

unha morea comín na area.

Alumnos e alumnas de 4º curso

Obradoiro de poesía III

2008-04-14T10:23:00.000-07:00

O tigre pequeniño
chiscou un olliño.
O león fisgón
é u porcón.
A panteira
é unha falangueira.
O raposo piolloso
rabuñoulle un oso.
O can paspán
comeu un cacho de pan.
O lobo parvo de todo
comeu un San Xacobo.
Neniña, anda, para camiña
que te tes que erguer
pola mañanciña.

FERNANDO COLLAZO

O can Xabalán

é un pillabán.
O cabalo Ramón
gustalle o xamón.

A serpe xoguetona
gústalle a loma.
O carballo belo
cáelle o pelo.
O gato festeiro
é moi aventureiro.
O momo Manolo
está bastante tolo.
Anda meniña
vai para casa
que o tempo pasa...

DIEGO MARTINEZ

Obradoiro de poesía II

2008-04-14T09:57:00.000-07:00

As margaridas amarelas
cantan e bailan a carón das velas.

As rosas do campo
móvense como un porco pampo.

As violetas pensativas
escoitan os ditos das nenas cativas.

As maceiras froiteiras
só saben ser unhas canteiras.

Os castiñeiros medreiros
sempre son bós cos piñeiros.

Anda, irmanciño, deixemos
as flores xaponesas miremos
as fermosas princesas que se
esconden no castelo de cores de fresa.

ANDREA RAMOS

As amapolas canteiras
son as máis fermosas
das matogueiras.

Os eucaliptos da beira
comen unha vieira.

O bidueiro festeiro
queres ser un bo canteiro.

O acivro navideño
non ten un amigo nogueiro.

O salgueiro chorón
sempre está tristón.

A xesta vermella
está un pouco enferma.

Anda, neniña,
déixaos en paz
Que imos xogar
no calor do luar.

ALMUDENA

Obradoiro de poesía I

2008-04-14T09:23:00.000-07:00

Imos ir publicando os poemas que fixeron na clase de 6º :

A vaca, leiteira
salta na fogueira.

Os cabalos, iguais
gústanlle ás sociais.

O lobazo, xoguetón
gústalle o viño de Aragón.

O raposo, ladrón
gústalle a carne do salmón.

O porco, narigudo
gústalle a femia do teixugo.

O gusán alacrán
sempre me quita o pan.

O pato, saltarín
vai dun salto ao chimpín.

Anda neniña imos saltar .
Para logo ir cear.

DANIEL PAREDES

O cabalo falangueiro
foi ó monte carrasqueiro.
A ovella mariñeira
come pan de manteiga.
O oso xoguetón
non lle gusta o limón.
O león festeiro
vai polo carreiro
O leitón teixudo
quedou onte mudo.
O mono mentireiro
é moi larpeiro.
Anda, neniña,
déixaos xogar
e imos bailar
coas estrelas do lúar.

RAÚL CANCELAS

Outono

2007-11-12T11:21:00.000-08:00

Contos como castañas dos nenos e nenas de 2º curso.

O MISTERIO DO TESOURO DA ILLA DE ONS

2007-06-14T11:13:00.000-07:00

Había unha vez un grupo de rapaces que estudaban para ser monitores de parques protexidos.Tiñan que facer un traballo sobre as plantas e os animais dunha illa. Un deles propuxo ir a Ons. Pareceulles moi boa idea e ó día seguinte, cargados coas súas mochilas, embarcaron no peirao de Bueu ás 10 da mañá.
Aínda que era o mes de febreiro, o día estaba despexado e a viaxe foi moi agrabable.ían case sós xa que non era época de turistas.

Chegaron á illa e dirixíronse á caseta de información para recoller as guías e informarense das distintas rutas. Manuel, Sabela, Gaspar e Ana,que así se chamaban os nosos protagonistas, escolleron a ruta sur.

Atravesaron as casas do poboado e seguiron cara ós cantís, onde fotografaron e observaron cos prismáticos moitos animais mariños (corvo cristado, gaivota patiamarela) e plantas coma a herba de namorar e outras que a xente usaba para curar enfermidades. Chegaron ó mirador de Fedorentos, dende alí divisaron a illa de Onza e entre a brétema as illas Cíes.
Chegou a hora de comer e decidiron quedar na praia ata a tarde. Pasárono moi ben e cando ían sendo as seis foron cara ó peirao para coller o barco. Pero.... cando chegaron atopáronse cunha sorpresa… ¡ O BARCO NON ESTABA¡

Gaspar, moi asustado observou que as agullas do seu reloxio non se movían ¡estaba parado¡ Por iso perderan o barco.
Moi preocupados e nervosos, o, viron como se ía facendo de noite e quedaba todo na escuridade, xa que nesa época do ano, na illa non vivía ninguén. De súpeto unha luz amarela moi forte iluminou a praia, ergueron a vista e viron que era a luz do faro da illa. Suspiraron aliviados e subiron polo camiño arriba en busca do fareiro. Este recibiunos moi ledo xa que case sempre estaba só e non tiña compaña.

Invitounos a cear e mentras comían contoulles moitas lendas e historias,tamén lles falou do seu avó que ademais de fareiro fora mestre,

Para dormir ofreceulles uns colchóns que estaban gardados nun cuarto cheo de trastos. Cando foron buscalos, Ana atopou tirado no chan un libro moi vello e pediullo o fareiro para ler pola noite.

Todos dormían, menos Ana que se puxo a ler. Ó pasar unha páxina algo caeu no chan, Era un cacho de papel amarelo rachado polos bordes, cun debuxo que parecía un mapa da illa e unhas letras en inglés. Moi nervosa chamou polos outros
Manuel,que sabía algo de inglés dixo:

-Aquí di “Busca no Burato do Inferno”.
-Pero ese lugar está na illa ¡-dixeron todos
-Pois se non conta mais nada estamos apañados-dixo Sabela.

Decidiron esperar ó día seguinte para contarllo todo a Pepe,o fareiro.Pasaron a noite soñando con piratas,barcos e tesouros.

Pola mañá Pepe levounos á casa de Cesáreo,que era o mellor mariñeiro de toda a illa. Tomou todo a broma pero estivo de acordo en levalos ó lugar que marcaba o mapa.

Montaron na súa dorna e alá foron en busca de aventuras. Agardaron a que baixara a marea e saltaron á praia. No Burato do Inferno había moitas furnas,todas moi longas e parecían non ter fin.

O fareiro descubriu nunha delas unha pequena figura con forma de calivera. Esa pareceulles unha boa pista a seguir. Entraron e camiñaron sempre dando voltas ata que ó final dun corredor apareceu un resplandor, coma unha luz moi lene….

¡Vaia sorpresa que levaron¡.Alí nunha gran cavidade, tumbados no chan, había varios esqueletes.

-Deberon sentirse mal e buscaron refuxio na cova, pero ¿onde está o tesouro?.
Rexistraron todo e na man dun deles atoparon o que buscaban:¡O MAPA DO TESOURO¡

O demais foi doado. Nunha casa abandoada, perto do cemiterio, soterrados na adega, atoparon os baúles cheos de moedas, alfaias, ouro, prata, etc.

Os nosos protagonistas fixéronse moi famosos e co tesouro convertiron á illa nun parque natural moi importante.

¡Ah¡ e Gaspar mercou un novo reloxio para non perder nunca máis o barco¡

Conto colectivo escrito polos nenos e nenas de 5º curso

Pon un pouco de música mentras les os contos de medo

2007-06-08T12:54:00.000-07:00

Pulsa en play

A CHEMINEA

2007-06-08T11:16:00.000-07:00

Había unha vez unha familia que colocara na casa unha cheminea nova. Encendérona, e de súpeto a nena e a familia, percatáronse de que se convertiran en dúas persoas. ¡Unha non tiña cabeza! e a outra a estaba comendo. Entón dixo:
-“Quero caramelos”
A nena deulle dous caramelos, os mollou no sangue da persoa que non tiña cabeza e os comeu.
Despois volveu a ser cheminea. Ao seguinte día desaparecera do salón. Polo medo que collera a nena marchou para o seu cuarto... alí estaba a cheminea!
Encendeuna, e novamente a cheminea convertiuse nunha persoa.
A nena preguntoulle:
-“¿Como te chamas?”
E ela respondeulle:
-“Matapersoas, pero o meu verdadeiro nome é Noelia”
Xa era de noite. A nena durmiu cos seus pais para que Matapersoas (era así como a chamaban), non lle fixera nada. Ao seguinte día os seus pais desapareceran, e a cheminea tampouco estaba.
A nena viu na mesilla unha nota que poñía:
Fomos a devolver a cheminea que tanto medo che daba.

Soño de Jessica Lemos Vázquez (3º curso)

Era unha noite escura...

2007-05-23T08:11:00.000-07:00

Era unha noite escura, chuviosa e tronaba moito.Estaba a punto de meterme na cama cando…¡Quedou todo escuro!Saín correndo para avisar a miña nai. Despois collemos una lanterna e fomos a cociña.Puxemos unha vela na cociña, outra no corredor e unha na habitación.¡Pero de golpe a vela empezou a palpabrexar ata que se apagou!. Miña nai axiña encendeu a lanterna e de novo prendemos a vela.
Logo fun ver se a vela da cociña xa se apagara.Cando chegue a cociña a chama movíase moita ata que se apagou. Cando ía polo corredor encontrei a vela apagada. Fun a miña habitación, metinme debaixo das mantas con moito medo ata que ao cabo dunhas horas volveu a luz.
Eu quedei máis tranquila e boteime a durmir.
Elsa 4º curso

A ALMA EN PENA

2007-05-16T15:50:00.000-07:00

Nunha casa na montaña, vivían un rapaz, Pol e unha rapaza, Pil.
Como necesitaban leña, Pol colleu a machada mentres Pil foi a unha casa onde dicían que vivía unha alma en pena.Pil quería axudala a cumprir o seu desexo.
Cando chegou e atopou a alma en pena, esta empurrouna e díxolle:
-¡Lisca, vaite, deixame descansar!
Entón preguntou Pil:
-¿Pero non queres que che axude?
Despois de moito discutir coa alma, Pil marchou para a súa casa.
Máis tarde Pol chegou á casa e ao abrir a porta, ¡aaaaaahhhh! encontrou a Pil morta contra a parede.Había un rastro de sangue, Pol seguiuno ata chegar a unha casa e foi ao soto e alí viu a alma en pena. Esta dixo:
-¡Outro que quere axudarme!
-Pois sí, quero axudarte, -contesta Pol.
A alma rendida díxolle o que tiña que facer, e Pol cumpliuno.Ao chegara a casa Pil estaba viva sen saber o que sucedera.

Mara 4º curso

No conto da biblioteca...

2007-05-11T16:04:00.000-07:00

No conto da biblioteca
hai enaniños e unha princesa
hai bolboretas e unha caseta
No libro da biblioteca
hai ilusión e imaxinación
hai unha porta que abre o meu corazón.

Eva 5º curso de Primaria

No porto está o barco
no barco a adega
na adega as botas
nas botas un calcetín
no calcetín o rato.

Martín 5º curso de Primaria

2007-05-11T10:13:00.000-07:00

A CAIXA CADRADA
Érase unha vez unha familia que vivía nunha casa moi bonita. E tamén había un neno. Un día o neno foi a praia. Cando chegou o neno á praia bañouse e despois quiso ler un libro. Pouco a pouco o neno foise durmindo.
Cando se durmiu, soñou que estaba no fondo do mar e dende lonxe vía a unha serea que tiña o nariz grande. A serea doulle ó neno unha caixa cadrada, dicíndolle que nunca a abrira.
Cando espertou, eran as sete da tarde e foi á súa casa. Cando chegou viu a súa casa chea de maleza e pola súa ventá vía a unha pantasma, moitos morcegos, serpes noxentas e arañas.
Cando viu a unha señora preguntoulle:
- ¿ Onde está a miña familia?
A señora respondeulle: - ¿ti estás louco? se a túa familia xa están mortos hai máis de cen anos.
Pero o neno quedouse asombrado, entón botou a correr e notou que se lle movía unha caixiña. Puso a man no seu bolsillo, colleu a caixa e abriuna. A caixa botoulle un fume e o neno morreu.
ANA 3º de Primaria

LÚA CHEA

2007-05-07T14:34:00.000-07:00

Era unha noite longa de verán, e o pobo de Santa Lucía estaba no cine da praza maior vendo unha película de Drácula. Todos tiñan moito medo, porque era unha noite de lúa chea...
Unha parella de mozos non foran ver a película, estaban paseando cerca do cimiterio e non se decataron da lúa chea que estaba brilando máis ca nunca, cando de súpeto, empezaron a sair do cemiterio os mortos das tumbas...
Manolo e Benita, que así se chamaban os mozos, o dar a volta e ver aqueles mortos, sen brazos, sen cabeza, sen ollos...
Botáronse a gritar e fuxiron coma alma que leva o diaño. Os mozos chegaron a praza gritando: ¡¡¡ Os mortos están vivos e veñen para acá!!! Todo o mundo se botou a rir e non lles fixeron caso...
Para describir o que aconteceu despois...non teño folgos nin ánimos dabondo....

Martín 3º de Primaria

MAIS POESÍA

2007-05-02T13:22:00.000-07:00

Bailando, cantando
as flores no campo.
Bailando, cantando
as nubes recorren o ceo.
Bailando, cantando
as ondas moven o barco.
Bailando, cantando
as follas caídas co vento.

Colectivo de 5º curso de Primaria

Pin, pin, mercou un calabacín,
pin, pin, roxo e colorín.
Pin, pin, debuxa un gatiño,
pin, pin, con bigote e rabiño.
Pin, pin, María vai en tranvía,
pin, pin, comendo unha sandía.

Colectivo de 2º curso de Primaria

¿Miraches algunha vez un gato negro aos ollos?

2007-04-30T15:53:00.000-07:00

¿Miraches algunha vez un gato negro ós ollos? Pois prepárate porque o meu avó mirouno e... 7,14, e ata 21 anos de mala sorte tivo.

Bueno, vou ir ó gran.

As gaivotas lle empezaron a picotear por todo o corpo e quedou en coma. Despois cando foi a Madrid, el estaba no tren e este descarrilou, menos mal que a xente se salvou e tiñan feridas leves.

Pasados dous anos, o seu can tirouno polas escaleiras e tivo que ir a urxencias porque sangraba moito. E despois de tres anos cando foi a León, caeuse por un barranco de 356 metros, pero de milagre non morreu e puxéronlle escaiola por todo o corpo.

Despois duns meses lle quitaron a escaiola e deume moito medo por se lle cortaban o corpo.

E bueno, como se fartou da súa mala sorte, decidiu pintar o gato de rosa. Agora “ve a vida de cor de rosa”

XABIER 3ºcurso de Primaria

RIMAS DE XIRAFAS

2007-04-29T07:28:00.000-07:00

PARA MARÍA
UNS PENDIENTES DE SANDÍA PARA MANUEL
UN BARQUIÑO DE PAPEL

PARA JONATHAN
UN BOLIÑO DE PAN

PARA MARTÍN
UN PEQUENO PATÍN

PARA ALBA CON CARIÑO
UN TREN PEQUECHIÑO

PARA A PROFE ISA
UN CONTO DE RISA

PARA LETICIA
UNHA SUAVE CARICIA

PARA ALBIÑA
UNHA TORADA DE PIÑA

PARA ISMAELIÑO
UN BONITO CANCIÑO

PARA YOEL
UNHA COROA DE PAPEL

PARA MARIO
UN OSIÑO NUN ARMARIO

PARA DIEGO
UN BO CONTO DE MEDO

PARA NICOLE CON AMORES
UN RAMIÑO DE FLORES

E PARA ÁLVARO Ò FINAL
TODO ESTO E MOITO MÀIS

PARA "AS XIRAFAS"
UN CONTO CON GAFAS

Rimas feitas polos nenos e nenas de 2º curso de Infantil

Un conto de medo

2007-04-24T13:56:00.000-07:00

A CASA PROHIBIDA

Erase unha vez dous irmáns: Yon e Sara, que vivían a carón duna casa abandonada, Un día había moi mal tempo, chovía e tronaba.

Sara estaba vendo como chovía e de súpeto veu unha cara na ventá da casa prohibida. Foi correndo a chamar ó seu irmán, pero Yon non mirou nada e díxille que tiña moita imaxinación.

Sara, que era moi destemida, marchou soa a investigar.

Yon seguiuna e entraron os dous. Todo estaba moi escuro e sentiron pasos nas escaleiras.

Asustados, intentaron marchar, pero a porta non abría. Yon tiña unha vela e un chisqueiro no peto e alumeou as escaleiras. Cando comenzaron a subir viron unhas goteiras, un esquelete e unha corda. Usaron a corda para baixar por unha ventá, e saíron.

Ao final descubriron o que pasara: a cara que vira Sara era a do esquelete, os pasos eran as goteiras, e a porta estaba atrancada por mor dunha cadeira que movera o vento.

Diego Martínez 5º curso